Máximapark

Maximapark | West 8

Máximapark in Leidsche Rijn is met driehonderd hectare één van de grootste stadsparken van Nederland.

Deze groene long is aangelegd als een modern parkbos op de oeverwallen van de Oude Rijn en verbindt de wijk met de Haarzuilense Plas en de bossen van Landgoed Haarzuilen.

Sinds 1997 werkt het Rotterdamse bureau West 8 onder leiding van Adriaan Geuze aan het ontwerp, dat inmiddels voor een groot deel is uitgevoerd. Máximapark is het kloppende hart van Leidsche Rijn geworden.

Een moderne hortus conclusus

Het ontwerp van het park is gebaseerd op het idee van de ‘hortus conclusus’: een besloten tuin waar je de dagelijkse beslommeringen even kunt loslaten. In het hart ligt de Binnenhof, een 45 hectare grote ontmoetingsplek. Aan de westzijde wordt de Binnenhof begrensd door de Vikingrijn: de opnieuw uitgegraven meander van de Oude Rijn, zoals die het gebied rond het jaar 1000 (in de Vikingtijd) doorsneed. Het is nu een populaire kanoroute. Behalve door deze waterloop wordt de Binnenhof ook omsloten door een sculpturale parkpergola. De pergola vormt samen met de waterpatio op de noordoostelijke entree een mooie toegangspoort van het park.

Wie de Binnenhof betreedt komt in een echt stadspark terecht, met een beplanting van eiken en beuken en met grasweides en oevers. De uitgangspunten voor de inrichting van dit parkgedeelte waren de historische verkaveling met middeleeuwse treksloten, het oude tuinderslint van de Vleutenseweg en de herstelde Vikingrijn. Binnen tref je verschillende onderdelen met elk een eigen karakter: de Beukenlaan, de Azaleatuin, de Vlinderhof, de Lelievijver met de boogbrug, de Bosspeeltuin met het Anafora Parkrestaurant, een oude boomgaard, twee parkheuvels, Het Brinkje met de Jeremiebrug en het Japanse Pad met zijn wilde hagen en twaalf zogenaamde ‘Nihombashi-bruggen’. Het Japanse Pad vormt een binnencircuit dat alle elementen met elkaar verbindt. In het park kunnen ook bootjes gehuurd kunnen worden.

Het Jac. P. Thijsselint

Langs de buitencontour van Máximapark ligt het Jac P. Thijsselint: een 12.5 kilometer lange route die populair is bij skaters, fietsers, joggers en paardrijders. Het is eigenlijk een recreatieve snelweg. Kenmerkend zijn de reliëfs van madeliefjes, die je terugziet in de brede opsluitbanden, de gietstalen brugleuningen en de rijwegmarkering. Het lint vormt een slingerend ecologisch park met ruige weides en mooie zichtlijnen.

Pragmatiek

De aanleg van een park van deze afmetingen is kostbaar en het duurt lang voordat het is volgroeid. De honderdduizenden bomen in het park zijn daarom zo snel mogelijk geplant. De natuur doet zo voor niets het meeste werk en het park zal zich steeds verder als bos ontwikkelen. Bovendien is het totaalplan flexibel en laat het ruimte voor toekomstige ontwikkelingen. Daardoor kan het park steeds nieuwe generaties Utrechters blijven verwelkomen.


Fotograaf: Jeroen Musch